زندگی

"زندگی را باید چنان جدی بگیری
که مثلا در هفتاد سالگی نهال زیتون بکاری،
نه به خاطر گذاشتن میراث برای فرزندان
بلکه به این سبب که با وجود وحشت از مرگ
باورش نداری
و زندگی را اصل میدانی."

ناظم حکمت

اینجا ...

اینجا دلم به تو
تنها دلم
اینجا تنها دلم به تو خوش است
که می‌وزی
و شرایط آزمایشگاه را
بر هم می‌زنی

- بهار 93 -

علیشاه

اينكه عليشاه مولوي وصيت مي‌كند پيكرش را نه در قطعه هنرمندان، بلكه در بين فوت‌شدگان عادي دفن كنند، خودش يك شعر است؛ شعر نابي كه اشرافیت متوليان هنر را به سخره مي‌گيرد.

مهدی موسوی و فاطمه اختصاری را آزاد کنید !

«فروغ» مرده و من توی گریه می خواهم

«که گیس دختر سیّد جواد را بکشم»

- سید مهدی موسوی -

مهدیِ 10 سال پیش رو خیلی بیشتر از مهدیِ این روزها می‌دیدم. توی این سالها کمتر تونستم ببینمش و طبیعتن کمتر با هم حرف زدیم. اما از همون گپ‌های دوستانه‌ی اون سال‌هامون یک چیزی خیلی خوب تو یادم مونده؛ اینکه مهدی داره تمام تلاشش رو می‌کنه که بتونه توی مملکت خودش شعر بگه. 

این روزها که خبر بازداشت مهدی موسوی و فاطمه اختصاری رو شنیدم، هم نگران حال مهدی و فاطمه ام و هم نگران حال حکومتی که قدر مهدی‌ها و فاطمه‌ها ش رو نمی‌دونه.

پاییز  

       مو هایش ریخت

زمستان

       اشک هایش

بهار

        چیزی نرویید

تابستان

        ...حتی اشک!

(بهار 82)

تاریک می شود

                   خیابان

و پاهای دستپاچه

                 صحنه را تنها می گذارند

چه بی سبب روزیست!

**********

آ.....های!

به احترام رفتگان

              یک دقیقه سکوت...

                             را بشکنید! 

(خرداد 85)

چرخی که دیگر نمی رود... زبانی که دیگر نمی چرخد...

بارانی که دیگر نمی آید... بغضی که دیگر نمی بارد...

آبی که دیگر تکان نمی خورد... چشمی که دیگر آب نمی خورد...

(مهر 84)

هرگز

تنم سرده مث آبی

دلم گرمه مث قرمز

پاهام می رن مث هر روز

نمی رسن .....مث هرگز!

(زمستان 81)

کسی به فکر باغچه نیست

هرچقدر بيشتر شعرهاي جديد رو مي‌خونم بيشتر به اين نتيجه مي‌رسم كه يكي از عمده‌ترين ويژگي‌هاي زبان امروزين شعر فارسي اينه كه به شدت بر محوريت اول شخص مفرد شكل گرفته. بيشتر شعرهاي اين روزها بازگوكننده احساسات "مقطعي" و "شخصي" شاعر هستند. به اين معنا، به نظر مي‌رسه براي شاعر امروز نه "پيوندهاي تاريخي" اهميت داره و نه "پيوندهاي اجتماعي".
البته ذائقه مخاطب در اين زمينه بي‌تأثير نيست. لابد مخاطبِ اين روزهاي شعر فارسي اين زبان خودمحور و غیرمسئول رو بيشتر ترجيح ميده!
شايد به اين دليل باشه كه ديگه كمتر كسي مثل فروغ و شاملو و اخوان شعر ميگه.

بغض

تهران
دراز کشیده و به آسمان زل زده
برج میلادش را
- بی‌شرمانه -
به سمت خدا نشانه گرفته است

ببین!
دارد بغضش را قورت می‌دهد در گلوی تاریخ
و به آخرش فکر می‌کند
دارد به عاقبتش فکر می‌کند ...

- بهار 92 -

آتش این تابستان

دلمان به اندازه تهران گرفته است
و شاید
دیگر هیچ چیز نتواند بی گناهیمان را ثابت کند
حتا …
حتا اگر از آتش این تابستان
به سلامت عبور کنیم!

(خیابان جمهوری / شهریور 82)