همبستگی با کوبانی

تهران / شانزدهم مهر ۱۳۹۳ / مقابل دفتر سازمان ملل / تجمع اعتراض‌آمیز در حمایت از کوبانی

به قول فردوسی‌پور: ما چقدر خوبیم!

در جام جهانی 2006، وقتی تیم آلمان علیرغم شایستگی‌هایش در نیمه نهایی به ایتالیا باخت و با جام قهرمانی خداحافظی کرد، تماشاگرهای آلمانی به نشانه‌ی قدردانی از نمایش خیلی خوب تیم کشورشان در آن مسابقات، در پایان بازی، در حالی که از شدت ناراحتی اشک می‌ریختند، ایستادند و به‌طور بی‌امان تیم کشورشان را تشویق کردند. 
دیشب وقتی دیدم مردم، علیرغم ناراحتی شدیدشان از نتیجه‌ی ناعادلانه‌ی بازی، به خیابان‌های شهر آمده‌اند و فریاد "ایران ایران" سر می‌دهند، احساس غرورم از همشهری و هموطن بودن با این مردم بیشتر از قبل شد. انگار داریم کم‌کم رسم قدرشناسی را می‌آموزیم. دیشب ما نشان دادیم که حالا نه تنها در فوتبال می‌توانیم با آرژانتین رقابت کنیم، بلکه فرهنگ فوتبالی‌مان هم دست کمی از آلمانی‌ها ندارد.

(تصویر سمت چپ: تهران / خیابان ولیعصر)

مدیریت گازانبری

خیلی وقتها راهم رو طولانی می‌کردم تا از کنار این خانوم آبی‌پوش رد بشم. پر از شرم و نوستالوژی و خستگی بود. تا اینکه چند روز پیش، دوست عزیزم محمدباقر قالیباف اومد گازانبریزاسیونش کرد ...

(تهران - تقاطع آزادی و آذربایجان)

برید یه جای دیگه به هم فحش بدید!

زمین فوتبال کوچه‌مون ماه‌هاست که به درخواست همسایه‌های محترم بسته شده!

تا حالا از چند نفر از افرادی که درخواست بسته شدن این زمین رو امضا کردن، علت کارشون رو پرسیدم. اونها تنها دلیلی که واسه این کارشون میارن اینه: "بچه‌ها میان اینجا جمع میشن و وقتی فوتبال بازی می‌کنن به همدیگه فحش‌های ناجور میدن. حالیشون نیست که توی این خونه‌ها زن و بچه زندگی می‌کنه." 

به نظر می‌رسه هیچکدومشون به این فکر نمی‌کنن که وقتی این زمین بسته می‌شه، اون بچه‌های "بی‌تربیت و بددهن" کجا می‌رن.